“Prrrt Prrrt, Prrrt Prrrt”; wat een heerlijk geluid! Dit ene toontje dat uit mijn PS3 komt rollen dompelt mij binnen een microseconde onder in een gelukzalige wolk van genot. Solid Snake, wel een tintje grijs ouder, sluipt weer door mijn beeld en zoekt een rustig plekje op om de oproep van mijn vriend Otacon te beantwoorden.
“Metal Gear Solid 4 is beter dan GTA IV!” Zo, ik heb het gezegd; laat de furieuze bombrieven en doodsbedreigingen maar komen… Maar ik meen het serieus. Hoe komt het toch dat GTA IV me, eigenlijk al de hele tijd, volledig koud laat en ik wel trillend van spanning met Snake aan het sluipen ben? Een voorkeur voor een bepaalde spelvorm is het niet, want net als Metal Gear Solid heb ik Vice City volledig stuk gespeeld. Hierdoor kunnen ook gelijk alle nostalgische argumenten van de kaart geveegd worden. Is het misschien het stiekeme sluipen tegenover hersenloos schieten? Ook niet, want ik heb een bloedhekel aan vertragende elementen en met Snake zit ik toch vaak weggedoken in een hoekje die 90 seconden ALERT af te tellen…
Er is maar één antwoord; het verhaal, de personages en de diepgang. Ik kan mij het eerste avontuur van Solid Snake nog zó levendig voor de geest halen. Elke beetje informatie dat ik kreeg van alle boeiende figuren in MGS zoog ik op als een spons, want ik leefde mee met Snake en zijn strijd. Het spelen van MGS 4 voelt aan als een warm weerzien met oude vrienden. Ik voel me gesteund door Otacon, ook al zit hij in een vliegtuig, ver van mij vandaan. Ik voel haat als ik Liquid op dat balkon zie staan en mijn hart slaat over als ik Meryl herken.
Dit allemaal in tegenstelling tot GTA, want als ik terugdenk aan Vice City, kan ik mij tenauwernood de naam van Tommy (toch?) herinneren. En wat kunnen mij die doelloze ritjes door Liberty City schelen? Weer iemand die ik moet afmaken om daarna te gaan bowlen met één of ander sletje; wat een zielloze troep. Ik voel nul komma nul verbondenheid met Niko en de semi-problemen van die debiele neef van hem.
Nee, ik schuif weer lekker achter Guns of the Patriots, want ik wil weten hoe het afloopt met Snake en het FOXDIE-virus. Ook wil ik weten de wat nu de rol van Naomi precies is. En wie zit er toch achter die bivakmuts die Akiba heet?
13:56 op 20 juni, 2008
En terecht!
Hey, als ik ‘t goed begrijp ben je dus nog niet in Chapter 4? Ik geef je één tip; hou een doos tissues bij de hand. En nee, die zijn niet voor de tranen! :D
14:37 op 20 juni, 2008
Een microseconde is wel kort hoor ;)
15:20 op 20 juni, 2008
Voor de liefhebber, een mp3-bestand van Metal Gear die je kunt gebruiken als ringtone: http://www.filedropper.com/metalgearradio.
Ik ben zelf groot fan van Metal Gear, maar durf deze game nog niet te kopen omdat ik overal lees dat die filmpjes zo verrekte lang zijn en de gameplay maar erg kort. Klopt dat? Of valt het erg mee?
15:54 op 20 juni, 2008
Weet je wat vet is? Als die ene die dus een dubbele agenda bleek te hebben… ineens een driedubble agenda blijkt te hebben!
Dat mensen die eeuwigdurende cutscenes blijven ophemelen als voorbeeld dat film en games samenkomen ZOMG! is echt tergend. De filmpjes zijn niet onaardig op de momenten dat er daadwerkelijk iets gebeurt, maar voor de ellenlange dialogen (bij tijd en wijle voorzien van handige powerpoint-achtige dia’s — dat zal die beroemde Kojima-zelfspot zijn) zou zelfs Basil Exposition zich kapotschamen. Het spel neemt zichzelf bovendien op het ene moment te serieus op het andere niet serieus genoeg — maar vindt daarin nooit een optimale balans. Als iemand zou durven dit in de bioscoop uit te brengen, zouden de dames en heren filmcritici totaal niet weten of ze moeten lachen om niet te huilen, of andersom.
Een aap die rookt. Je moet er maar opkomen!
16:23 op 20 juni, 2008
Meneer Boersma, mag ik u de hand schudden? Waarmee Jan en Alleman getuige kan zijn van een lelijk redactieconflict!
17:49 op 20 juni, 2008
@Gerthein, dat gebrek aan balans wat jij noemt, is voor de MGS-fan juist de typische Kojima-genre die in elke MGS aanwezig is. Het doorbreken van de 4e muur, de dubbelzinnige humor, de visuele grapjes… en dan juist weer de zware thema’s, de drama, de ingewikkelde dialogen; de alles behalve subtiele manier waarop dit gebeurt herinnert er ons aan dat we een videogame spelen, net zoals Hitchcock met bv. zijn gekooide vogels in The Birds (die éxpres nep waren) de kijker eraan herinnert dat we een film kijken.
Je moet er van houden, die plotselinge wisselwerking tussen ‘immersion’ en het post-moderne Droste-effect, maar persoonlijk vind ik ‘t in de Metal Gear-reeks perfect werken. Het zijn dingen zoals Drebins rokende aap die het anders te zware plot zijn lichtpuntjes geven.
@P.Keizer: Maak je geen zorgen; de gameplay-cutscene verhouding is prima. Mede omdat de lange cutscenes van meerdere minuten meestal tussen de vijf chapters door gesandwichd zijn waardoor je niet het idee hebt dat je vijf minuten speelt en daarna tien minuten filmpjes kijkt. (Zoals bij MGS2 nog weleens het geval kon zijn.)
MGS4 is werkelijk de beste MGS-game sinds het origineel en maakt het meer dan waard om een PS3 te halen. Get it, dude. Zelf ben ik bezig met mijn derde doorloop. :)
17:54 op 20 juni, 2008
“is voor de MGS-fan juist de typische Kojima-genre”
Genre? Ik bedoelde uiteraard ‘charme’. :)
18:26 op 20 juni, 2008
MGS4 is inderdaad de beste mgs game tot nu toe. De ellenlange codecgesprekken zijn niet meer zo aanwezig als in deel 2 en als je de drie voorgaande delen hebt gespeeld dan zullen na verloop van tijd alle puzzelstukjes in elkaar vallen.
Enige puntje van kritiek is het einde, waar het spel lijdt aan het Return of the King syndroom, ofwel dat het meerdere keren soort van eindigt waarbij vooral de laatste cutscene mijns inziens afbreuk doet aan het verhaal. Te lang en te saai.
19:30 op 20 juni, 2008
Die laatste cutscene (de langste in de game) is echter wel pas na de credits en uiteraard compleet optioneel. :) Ik zou mijn aankoop er vooral niet van laten afhangen.
9:27 op 21 juni, 2008
@Samuel: Ik heb an sich niks tegen reflexiviteit of postmoderne grapjes (anders was Adaptation. niet één van mijn favoriete films geweest). Maar die in MGS4 komen over als ‘my first fourth-wall’. Zoals jij eigenlijk al zegt: er zit niet echt iets anders achter dan ‘haha, het is een game en dat weet de game zelf ook!’. Ik begrijp best wat Kojima ermee wil, maar ik vind het bijzonder flauw.
Het doet me denken aan die scène uit Armageddon waarin In de openingsscene een verkoper van Godzilla-poppen zijn verkoopwaar kwijtraakt door inslag van een meteoriet.Want Armageddon moest het destijds opnemen tegen Godzilla in de bios. Vet. Bay dacht waarschijnlijk dat ie subtiel bezig was en dat het publiek alleen al moest lachen omdat men trots was dat men deze ‘in-joke’ begreep. Dat niveau (en die klauwhamer-subtiliteit) hebben de gebbetjes in MGS ook.
Ik snap dat het idee van reflexiviteit voor games net wat nieuwer en unieker is dan voor films, waarvan iedereen inmiddels lijkt te accepteren dat blockbusters ‘dom’ mogen (zelfs horen te) zijn, maar dat zegt m.i. vooral iets over de lange weg die games als verhalend medium nog te gaan heeft.
10:26 op 24 juni, 2008
Ik heb MGS 4 niet gespeeld, ben het ook niet van plan, want als ik wil gamen dan wil ik niet om de 20 seconden een film van drieenenhalf uur moeten kijken. Ja, MOETEN, inderdaad, want je bent natuurlijk gek als je de cutscenes skipt.
Ik heb na MGS 2 besloten dat Japanse verhalen het niet voor me doen. Mijn geest is niet `open’ genoeg daarvoor. En als je MGS niet voor het verhaal speelt, dan kan je het beter niet spelen.
12:46 op 1 juli, 2008
Het spijt me zeer om dit op deze manier aan je te vertellen, maar Snake heeft geen snaak. Hier is het bewijs: http://binaryfractal.blogspot.com/2008/06/solid-snake-has-no-penis.html