Pretentieus? Moi?

Samuel Hubner Casado, 23 juni

Daar stond ik dan, voor de zoveelste keer in een overvolle tram. M’n MP3-speler lag jammer genoeg thuis, waardoor ik me niet alleen mateloos irriteerde aan mijn zwetende medemens (oh, wat heb ik een hekel aan massa’s) maar ik me ook nog eens stierlijk verveelde. Dus ik begon om mij heen te kijken, in de hoop iets te zien waarmee ik mijn brein nog een minuut of zeven kon bezighouden.

Plotseling zag ik dat de jongen naast mij (die wél een oh zo begeerlijke zitplaats had weten te bemachtigen, grmbl, grmbl) aan het gamen was. Op een zwarte PSP, bij de weg. Nee, ik weet niet meer welk model, maar de ruwe staat van het apparaat impliceerde dat hij de handheld al jaren voor de officiële launch in zijn bezit had. Ik bedoel, damn, op een grijs gedraaide grammofoonplaat uit 1921 zouden hoogstwaarschijnlijk nog minder krassen te vinden zijn.

Anyway.

Toen toen keek ik naar wat hij aan ‘t spelen was.

Er schoten twee gedachten door m’n hoofd:
1. “Hoe komt het toch dat ik altijd meer PSP’s dan DS’s in het openbaar zie, ondanks dat Nintendo’s handheld zogenaamd elke dag een triljoen exemplaren verkoopt?”
2. “OH MIJN GOD, HIJ SPEELT 50 Cent: Bulletproof.”
(Vraag me overigens niet hoe ik dat in één oogopslag zag.)

Ik walgde van zijn spelkeuze. Tegelijkertijd genoot ik van het gevoel van superioriteit dat over mij neerdaalde, wat mede te danken was aan het feit dat ik zelf Salamander Portable in mijn PSP had zitten. Ui-ter-aard de betere game, maar goed, dat nu even terzijde.

Plotseling betrapte ik mezelf er op dat ik de afgelopen tijd (lees: jaar of zes) wel erg vaak goed ging op mijn eigen zogenaamde gamekennis en bijbehorende smaak. Je kent ‘t wel. Dat gevoel waarbij je, als een vriend vertelt hoe goed hij wel niet is met Mortal Kombat Armageddon, denkt:

“Oh, wat schattig eigenlijk. Al is ‘t eigenlijk ook wel een beetje triest. Jantje denkt dat hij wat van games afweet. *snobistisch lachje* Oh, oh, oh, wat een schaap. Ik zal hem maar niet vertellen dat ik Virtua Fighter 5 speel. Da’s pas een échte game. Ja, ik speel échte games. Ik heb zelfs gejankt aan het einde van Shadow of the Colossus! Ik snap killer7! Ik speelde GuitarFreaks jaren geleden al! Ha! Niet dat hij weet dat die games überhaupt bestaan. Geen waardering voor kunst.” Et cetera, et cetera.

Toch? Zo denken we allemaal wel eens als iemand die niet in the know is het opeens over games heeft, toch? Toch?

Misschien niet. Misschien ben ik de enige. Hoe dan ook, gisteren, in die bloedhete tram, realiseerde ik me opeens dat ik eigenlijk best een elitaire zak kan zijn als het om videogames gaat. ‘Ik schrijf er zelfs over in blaadjes enzo’. Het engeltje op mijn schouder zei nog dat ik verkeerd bezig was; dat games er voornamelijk/puur zijn voor vermaak en dat die jongen gewoon Bulletproof moest spelen als hij dat leuk vond en dat ik me er niet zo over moest opwinden. Maar ik kon er niks aan doen.

Help. Ik ben een videogame-nazi.

1. koningwoning
   15:07 op 24 juni, 2008

   
   

   Samuel, maak je niet dik man.
   Dit heeft iedereen die ooit op zo’n blog komt.
   Ik voel me zelfs boven jou verheven omdat ik fight games al lang verbannen heb ;-p

   Sterker nog… ik denk dat als je dat niet had, je een heel stuk minder respect voor je eigen gaming zou hebben. Want als het echt niet om de kwaliteit van de games gaat… waar gaat het dan in godsnaam over. en wat is jouw functie dan nog waard?

Laat een reactie achter