Uit de kast: DarkStar One

Jean-Paul Keulen, 23 juni

Een van de luxeproblemen waar je als gamejournalist wel eens mee worstelt, is dat er games in je kast staan te verstoffen die dat absoluut niet verdienen. Zoals het ruimteavontuur DarkStar One, dat ik ooit uit een budgetbak viste, om het na een paar zeer bevredigende uurtjes spelen noodgedwongen op te bergen: er moest weer eens de een of andere gloednieuwe titel gerecenseerd worden. *zucht*

Gelukkig heb ik het spel de afgelopen twee weken, met dank aan de defecte schijf van het real-time-strategyspel Sins of the Solar Empire, een goede tweede kans kunnen geven. Ben maar helemaal opnieuw begonnen, want na een pauze van bijna een jaar (was het werkelijk zo lang geleden?) waren de tutorial en het verhaal nogal weggezakt. Inmiddels zit ik er weer helemaal in en ik moet zeggen: zo zouden ze meer spellen mogen maken. Heerlijk, zo’n enorm, virtueel universum waarin je naar eigen inzicht van stelsel naar stelsel kunt vliegen. Beetje handelen, beetje schieten, beetje je ruimteschip upgraden… En ondertussen de verhaallijn volgen, die tot nu toe zeker genoeg boeit om er meer van te willen weten.

Daarbij moet ik wel aantekenen dat het spel vooralsnog niet Star Control II: The Ur-Quan Masters naar de kroon steekt, een soortgelijke game in mijn top vijf aller tijden. Niet alleen werd dat spel gekenmerkt door een unieke, absurde humor die geen afbreuk deed aan het epische gevoel van het verhaal, ook had ik daar veel meer het idee dat ik degene was die de Melkweg verkende, allianties smeedde met buitenaardse rassen en uiteindelijk de vijand versloeg. In DarkStar One speelt het verhaal zich vooral af in de cutscenes, terwijl je zelf het grootste deel bezig bent met het vervullen van minder belangwekkende zaken, om geld te verdienen.

Terra incognita

Aan de andere kant: Star Control II is inmiddels écht oud, terwijl DarkStar One twee jaar na verschijnen grafisch nog best zijn mannetje staat. Bovendien zijn de ruimtegevechten in de laatstgenoemde titel veel interessanter; ik moet bekennen dat ik die in Star Control II meestal door de computer liet afhandelen, terwijl ik hier haast moet grijnzen als ik weer eens aangevallen word door een stel ruimtepiraten. Laat maar komen, die gasten! Daarbij kan ik Star Control II inmiddels dromen, terwijl dit spel - ook na best wel wat uurtjes spelen - voor het grootste deel terra incognita voor me is.

Kortom, lang leve deze underdog, die volgens mij commercieel nooit echt potten heeft kunnen breken, maar dat in mijn ogen best had mogen doen. Kom je het spel tegen tussen de koopjes (ik betaalde vijftien euro) en heb je wel iets met epische sciencefiction, dan kun je uitzien naar op zijn minst enkele weken ruimtepret. Tenzij je de pech hebt gamejournalist te zijn en een nieuw recensieschijfje in je brievenbus roet in het eten gooit…

1. koningwoning
   15:02 op 24 juni, 2008

   
   

   Ik ken het spel niet….. maar de beschrijving deed me gelijk denken aan Elite.
   Wat heb ik dat kapot gespeeld zeg!
   jammer dat er geen verhaal modus in was… en dat de graphics alleen maar lijnen waren…. maar het was zo intense op je C64…. ongelofelijk!

Laat een reactie achter