De Nintendo-Klant

Arjen Kooreman, 26 juni

Naast het eervolle beroep van freelance gamejournalist, verdien ik mijn dagelijkse brood met het verkopen van games in de speelgoedwinkel bij mij om de hoek. Bij ons geen hardcore gamers of fanboys. Nee hoor, gewoon klanten die af en toe een spelletje kopen. Het zijn de mensen die de ‘schudden tijdens gebruik’-markt draaiende houden.

Het komt regelmatig voor dat vrouwen van een jaar of zestig een DS aanschaffen. “Is het een kadootje”, vraag ik dan. “Nee, het is voor mijzelf, en mag ik ook dat hersenspelletje erbij? Dat ene spel, van de televisie.” “Brain Training?”, verzucht ik dan. Wetend dat er weer iemand een DS koopt die nooit zal genieten van Zelda, Mario, WarioWare of enig andere DS-titel die in mijn ogen de moeite waard is.

AOW
Naast deze ‘gamers’ met ouderenkorting en een AOWtje, is er natuurlijk de ‘mamma, mag ik een DS voor mijn verjaardag?’-groep. Zij zijn nog het meest triest. Waar ik vroeger mijn gamend bestaan begon met pareltjes als Double Dragon 2, Super Mario Bros. en King’s Quest verspillen zij hun beste jaren met Mario & Sonic op de Olympische Spelen, HorseZ, Zoo Tycoon 2 en Baby Pals.

Maar ik geef niet op, ik probeer het altijd: ‘Zou je niet liever een avonturenspelletje spelen, zoals New Super Mario Bros. of Zelda, the Phantom Hourglass‘. En dan komt moeder de vrouw tussenbeide en stelt de desastreuze vraag: ‘Is dat spel wel in het Nederlands?’. ‘Nee’, zeg ik dan en reken de roze DS met Baby Pals af. Snik.

Don Quichot
Het is deze groep consumenten die de meeste DS’en en Wii’s aanschaft. Het is dan ook geen wonder dat ontwikkelaars zich geen drol aantrekken van het geklaag uit ‘onze’ kelen: ‘Stop de verloedering van Nintendo!’. Is het al te laat? Krijgen we over vijftien jaar een gamergeneratie die alleen maar sim/braintraining/schudden-tijdens-gebruik spellen wilt? Ik denk van niet, dergelijke spellen kunnen nooit zolang boeien, terwijl ‘echte’ games dat wel kunnen. Ik denk niet dat de Brain Training-fans ooit negen jaar zullen wachten op een nieuwe game, iets dat Mario-fans zonder blikken of blozen zullen doen.

Mijn hoop is, is dat deze ‘boter-games’ op een gegeven moment ten onder gaan aan hun eigen succes. Dat er daardoor wat minder DS’en en Wii’s worden verkocht, zou Nintendo maar al te graag op de koop toe moeten nemen. Tot die tijd zet ik mijn verkoopstrijd als een ware Don Quichot voort!

Laat een reactie achter