Ik ben verslaafd. Heerlijk: ik heb het zo lang niet kunnen zeggen. Maar eindelijk is het dan weer zover. Een game heeft me volledig opgeslokt en houdt me in zijn macht. Ik wil een potje spelen als ik opsta, ik wil ermee naar bed en ik zou nu liever m’n PS3 aanslingeren dan achter m’n pc zitten en deze tekst schrijven. Wie had ooit durven denken dat ik me nog eens zo zou laten meeslepen door een… EA Sports-game?
Goed, heb je jezelf weer op je stoel gehesen en de uit je kop gerolde ogen van de vloer geplukt? Dan geef ik het nog maar eens volmondig toe: ik ben verslaafd aan NHL 09! En waarom? Tja. Het is een geweldige ijshockeygame, dat staat voorop. Maar waarom heb ik Call of Duty 4 na uitspelen direct opzij gelegd, GTA IV nog niet meer dan zo’n zes uur gespeeld, Crysis tot en met de eindbaas doorgejakkerd om het daarna nooit meer aan te kijken – en zit ik nu ieder beschikbaar momentje een puck na te jagen op een ijsbaan?
Adrenaline
Het zal wel weer iets te maken hebben met een of ander nostalgisch gevoel. Jawel, ik weet nog goed hoe ik vijftien jaar geleden met mijn Mega Drive-controller in de knuistjes op en neer schaatste over virtuele 16-bits ijsbanen en in één klap verkocht was. IJshockey heeft iets, wat het voor mij leuker maakt om te spelen dan welke digisport dan ook. Het voor het oog reglementloze geweld van zwaar gepantserde hockeyers die elkaar in de boards doen knallen, de snelheid waarmee de puck over het ijs snelt en de spelers er achteraan – het is één en al adrenaline.
Maar wat me nog het meeste bijstaat van die tijd, is de übersimpele besturing. Je gebruikte destijds twee knoppen. Daarmee kon je passen, schieten, bodychecken, pokechecken, hakken, zagen en knokken. Tegenwoordig hebben we zes actieknoppen en twee analoge poken extra tot onze beschikking en die worden maar wat graag gebruikt door de heren ontwikkelaars. Niet dat ik het ze kwalijk neem, maar ik heb die oude sporttitels zo grijs gespeeld dat ik die nieuwerwetse besturing met geen mogelijkheid in mijn systeem krijg.
Vervloekte rechterstick
Niet dat NHL 09 wat dat betreft helemaal vrijuit gaat. De game haalt zelfs nog meer speleracties weg bij de actieknoppen en plaatst ze bij de rechterstick. Schijnbewegingen maken, je stick bijsturen om de puck zo goed mogelijk op te vangen: het kan nu allemaal met die vervloekte rechterstick! En ja, het werkt uitstekend, als je er wat mee kunt. Maar ondergetekende krijgt zowat een hartaanval als ’ie meer dan één analoge pook tegelijk moet bedienen.
Hoe ik dan toch zo verknocht kan zijn aan NHL 09, vraag je je nu af? Wel, omdat EA Sports als ‘nieuwigheidje’ het besturingsschema van NHL 94 aan de game heeft toegevoegd. Jawel, je leest het goed. Anno 2008 kun je een ijshockeygame spelen met één besturingspookje en twee knoppen. Zalig. Ik denk dat ik nog maar even mijn schaatsen onderbind…
De review van NHL 09 lees je in de volgende editie van GMR.

Mega Man 9
Ah, nostalgie! Old school graphics en gameplay, maar wel met superieur leveldesign. Als alle NES-vervolgen zo goed waren geweest, was de Mega Man-reeks misschien niet synoniem geworden met ‘inspiratieloos’. Maar: was ik hier vroeger nou zoveel beter in, of is deze aflevering gewoon stukken pittiger dan z’n voorgangers?
5:18 op 2 augustus, 2008
Cool, NHL 08 was ook een topper en heb ik vorig jaar ook lange tijd gespeeld :)
23:14 op 3 augustus, 2008
Goed om te zien dat ik verre van de enige ben die NHL ‘94 een warm hart toedraagt. Heb dan ook erg veel zin om NHL 09 (waar blijft de tijd?) te spelen. Mijn ijshockeyrivaal van weleer heeft inmiddels een HD-beamer tot zijn beschikking, dus dat wordt genieten, Swingers-stijl :)