Mario. Brrr.

Rody van der Pols, 30 juli

Mario. Ik heb hem eigenlijk altijd een beetje eng gevonden. Die borstelige snor die het goed doet in kroegen waar ze dol zijn op zwartleren petten. Die grote neus die je associeert met de rood aangelopen drankgok van een zwartklusser op leeftijd. En dan ook nog die piepstem. ‘It’s-a-me, Mario!’ Je loodgieter zal zo zich maar aan je voorstellen. Dan kwak je de voordeur toch meteen weer dicht?

Tot voor kort was het dit vooral gut feeling. Intuïtie. Een vooroordeel waarmee je in Nintendo-kringen niet graag te koop loopt. Maar sinds ik onlangs op de blog van Pixeloo stuitte, weet ik precies waar dit onderbuikgevoel vandaan komt. Onderstaande ‘foto’ van Mario zegt genoeg. Zeg nu zelf: dit wil je toch niet bij je over de vloer hebben? Ik zou er niet gerust op zijn als mijn kinderen de hele dag met deze man speelden.

Knap werk van deze ‘Pixeloo’. Op zijn weblog staat overigens ook een ‘foto’ van Niko Bellic, de antiheld uit GTA IV. Je beseft dan trouwens wel hoe dicht de graphics van GTA tegen de ‘werkelijkheid’ aanliggen, want zo’n radicale sprong is het niet: van de ingame-beelden van GTA IV naar deze gephotoshopte Niko. Laten we in dat verband hopen dat Nintendo zich nooit tot de fotorealistische graphics bekeert…

Laat een reactie achter