Emotie door Games

Arjen Kooreman, 21 augustus

Sommige spellen zijn om te huilen, anderen zijn dijenkletsers en buikschudders. Maar wanneer voelen we deze emoties nou echt? Heb jij zelf wel eens een traantje weggepinkt bij een memorabele slotfase, of bulderend gelachen wegens de fantastische anekdotes van Luigi tijdens Paper Mario? Zelf heb ik een aantal van dit soort momenten gekend, en ik schaam mij er niet voor om ze eens op een rij te zetten.

Lachen
‘Wie, wat, waar, hoe en waarom’. Het zijn de vijf vragen die een journalist zich altijd moet stellen wanneer hij of zij een artikel schrijft. Maar het zijn ook altijd de vragen die iemand stelt wanneer die voor het eerst WarioWare speelt. Ik krijg nog vaak genoeg mensen over de vloer die van games geen kaas hebben gegeten en ik houd ervan ze direct in het diepe te gooien, zodat ik daarna hard kan lachen. ‘Druk op A’, ‘Omhoog, omhoog! Kom op!’, ‘Nee niet die kant op’.

Leuker dan de beste stand-up comedy en genadelozer dan een snoek die één-voor-één pulletjes wegsnoept bij moeder eend. WarioWare is voor mij dé emotiegame van dit millennium.

Boos
Controllers weggooien nadat ik verloren heb, doe ik niet. Ik word nooit boos op mijn tegenstander als ik heb verloren, ik ben een sportief type (niet letterlijk natuurlijk!). Maar elk mens heeft een breekpunt, een moment waarop hij zegt: GENOEG. Voor mij kwam dit moment aan het einde van Dead Rising.

Daar stond ik dan, naast (niet óp) het helikopterplatform. Ik had het gehaald, ik was de zombies meester geworden, hoera! Maar nee, de helikopter kwam nooit, net zo min als de aftiteling.

Na een aantal keer het spel te hebben geload, en tevergeefs naast het helikopterplatform te hebben gestaan, besloot ik dat het tijd was voor een tweede playthrough. Aan het einde kwam ik er plotseling achter dat je óp het platform moest staan en niet ernaast. Toen was ik echt boos, ik had uren verspild aan niets, omdat ik twee meter van het platform had staan wachten. Grrrr… Gelukkig kon ik mijn agressie flink botvieren op de hoofden van zombies!

Huilen
Vooruit, echte tranen hebben er niet over mijn wangen gebiggeld. Maar ik was behoorlijk van mijn stuk, voor dagen aan een. Een goede (en daarna minder goede) vriend had per ongeluk mijn GameCube memory card gewist en ik zat er naast!

Het was 4 december 2004 (echt waar, ik heb het onthouden) en we zaten achter de GameCube, toen we besloten Smash Bros. Melee te spelen. Wel met alle unlockte personages natuurlijk, dus mijn memory card was nodig. Zonder de Cube uit te zetten trekt hij de memorycard eruit, doet mijne erin, ziet een scherm staan (Do you want to format this memorycard?) en drukt op yes…

Het werd heel stil in de kamer, ik stond op, dwaalde wat rond, leunde tegen een muur en mompelde iets van ‘nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee’. Alle records, alle bewijzen iets te hebben uitgespeeld, alles… weg. Ik zat erbij, keek ernaar en kon niets doen. Misschien was het wel zo’n schok dat ik niet kon huilen.

Sindsdien maak ik altijd backups, altijd!

1. Kevin
   15:30 op 21 augustus, 2008

   
   

   Leuk geschreven stukje Ar. Goed gekozen onderwerp, en ja, ook bij mij staat 4 december nog helder voor de geest gezien het ‘drama’ zich in mijn kamer voltrok, haha ;-)

   LOL at je DR voorbeeld. Die Frank, stond ie daar, en maar wachten hahaha. “Is ‘ie er al?” Maar hiermee kom je wel tot de kern wat betreft hetgeen wat mij persoonlijk een bepaalde emotie doet omhoog brengen, namelijk woede. Slechte of eerder gezegd onlogische design keuzes die leiden tot urenlang gekloot in een level of map.. VRESELIJK!

2. Kees Romkes
   22:23 op 21 augustus, 2008

   
   

   De titel past misschien niet helemaal bij de inhoud van je verhaal… Emotie in games != emotie door games…

   Écht emotie beleven in een spel kan in mijn optiek op dit moment nog alleen in MMO’s, maar daar ook door toedoen van de (mede)spelers, niet zozeer door de spelontwerper.

3. Jurrie
   8:22 op 22 augustus, 2008

   
   

   Chapeau voor het artikel. Ik ben een groot voorstander van artikelen die nu eens niet gaan over het pre-re-her-weg-opnieuw viewen van games.

   Ga zo door! :-)
   RSSje even aangemaakt.

   regards,
   Jurrie

4. Eric van der Woude
   9:23 op 22 augustus, 2008

   
   

   @Kees: Goed punt, ik heb het inmiddels aangepast :)

5. Dedemsvaart
   16:23 op 22 augustus, 2008

   
   

   Ik heb vaak moeten lachen bij games. Vooral bij the Simpsons game.

   Verder ben ik ook vaak boos, als iets maar niet lukt de hele tijd. Ik heb al wat deuken in mn lamp geslagen:9

6. Arjan Kuijper
   18:52 op 22 augustus, 2008

   
   

   4 december…
   dat was ik (A)
   Ik zweer toch echt dat er niet stond “do you want to format” maar “do you want to restart”.

   ik had het fout.

7. Attila Gel
   12:09 op 25 augustus, 2008

   
   

   hahahahaaa dat smash bros melee geval kan ik me perfect inbeelden, hahaha…

   ik heb ongetwijfeld de meeste lol aan smash bros beleefd met mijn vrienden, en we hebben er nog altijd momenten van over waar we nog steeds om lachen.

   Beste multi player fun-game ooit!! zalig als je je vrienden geen seconde met rust laat, zelfs niet als ze uit het scherm zijn en proberen terug te komen en dan daarbovenop een meteorsmash voor een onvergetelijke moment in gamen.

Laat een reactie achter