Co-op Klassiekers: Samen spelen, samen delen

Eric van der Woude, 26 augustus

Toine schreef het vorige week al op dit blog: co-op rukt op. Persoonlijk zou ik daar liever van maken ‘co-op keert terug’, want mijn beste gameherinneringen bewaar ik aan de co-op modus, herinneringen die soms wel 22 jaar terug gaan. Co-op is immers zóóó 1986.

Resident Evil 5, Call of Duty: World of War, Left 4 Dead, Gears of War 2; wie niet verder kijkt dan de ronkende aankondigingen van de co-op modi in deze games, zou denken dat co-op een vinding is van de laatste jaren. Grappig; ik had mijn basisschool nog niet eens afgemaakt toen ik het al samen met een klasgenootje opnam tegen een niet aflatende stroom soldaten.  Dit was mogelijk dankzij de onvolprezen shooter Ikari Warriors, voorzien van een co-op spelstand die anno 1986 vrij uniek was te noemen. Zo uniek, dat het nog niet eens een naam had.

Stonden videogames in 1986 al niet bekend om hun lage moeilijkheidsgraad, deze werd in Ikari Warriors nog eens verhoogd door het feit dat je ook geraakt kon worden door de kogels van je teamgenoot. Wanneer dit zich voordeed, ontstond er een interessant dilemma: vergelding of vergeving? Als elfjarigen hoefden we daar echter niet zo lang over na te denken, zodat de Vietcong rustig achterover kon leunen terwijl de twee titelhelden elkaar overhoop schoten tot het onvermijdelijke ‘Game Over’ in beeld verscheen. Daar viel vast een wijze levensles uit te leren, al wisten we niet precies welke.

Pakjesavond
De beste co-op herinneringen heb ik echter aan ToeJam & Earl (Megadrive, 1991) over twee hippe aliens die stranden op aarde en hun weg terug naar de planeet Funkotron moeten zien te vinden. Deze 16-bits klassieker tilde de co-op stand naar een niveau dat in mijn optiek nog steeds niet geëvenaard is. Dat is de verdienste van spelontwerper Greg Johnson, die een flinke hoeveelheid uiterst geïnspireerde vondsten toevoegde aan het avontuur. Neem de power-ups, deze verschenen in de vorm van cadeautjes. Pas wanneer je een cadeautje opende, wist je welke je geactiveerd had. Hilariteit alom wanneer in tijden van nood willekeurige power-ups werden geactiveerd, zoals raketschoenen, zaadjes om een rozenstruik te planten (bedoeld om tegenstanders te vertragen) en replica’s van de helden die vijanden om de tuin moesten lijden. Het feit dat sommige power-ups gedeeld werden door de spelers wanneer ze in hetzelfde scherm stonden, en dat bepaald niet alle cadeautjes goed uitpakten, leidde tot een vrolijke waanzin op ‘pakjesavond’. Leuk detail: de pakjes verdiende je onder meer door de kerstman te besluipen.
Ook slim was het gegeven dat de spelers hun eigen weg konden gaan; wanneer ze te ver uit elkaar liepen, werd het scherm opgesplitst en wanneer ze herenigd waren, smolt het beeld weer samen tot één geheel.

Sadistische tandartsen
De grootste troef van ToeJam & Earl was echter de surrealistische humor, die vooral in co-op stand prima tot zijn recht kwam. De aardbewoners hadden namelijk nogal een vreemde uitwerking op de funky titelhelden; wanneer ze bijvoorbeeld in de buurt kwamen van een hula danseres, begonnen ze spontaan mee te dansen (ongeacht of ze op de hielen werden gezeten door sadistische tandartsen of de notoire ‘Phanton Ice Cream Truck’) en ook waren ze niet ongevoelig voor de liefde. Wanneer je - letterlijk - geraakt werd door Cupido’s pijlen (dat de besturing tijdelijk flink overhoop gooide), begonnen de aliens openlijk hun liefde aan elkaar te betuigen. Dit soort vrolijke details leverden ToeJam & Earl een klassiekerstatus op. Ik kijk uit naar de multiplayer-opties die ons onlangs beloofd zijn, maar ik twijfel of die zoveel plezier bieden als het pionierswerk van de twee funky aliens die op aarde strandden.

ToeJam & Earl is te downloaden voor de virtual console voor 800 punten.

1. Movie Mogul
   14:20 op 26 augustus, 2008

   
   

   Ah ja, de goede tijden van de nulmodem-kabel om Doom te kunnen spelen in co-op.

   Of de Blues Brothers-platformgame, waarbij de een Jake en de ander Elwood speelde.

   Of die sidescrollende beat-em-up games van weleer. Turtles en dergelijke.

   Good times

2. Joost Vogel
   22:04 op 26 augustus, 2008

   
   

   Of Golden Axe, dat waren ook mooie tijden. Probleem was alleen dat van de twee samenwerkende spelers, altijd wel eentje iets minder talent had voor gamen. En dat je dus bijvoorbeeld dood ging door falen van de ander.

   Ach ja, zo leer je elkaars tekortkomingen wel accepteren…

3. Toine Kamphuis
   11:44 op 28 augustus, 2008

   
   

   Nog een duit in het nostalgische zakje dan maar: Final Fight > ooit was dit het meest verslavende spel in de arcadehal. Met z’n tweetjes beat ‘m uppen. Kostte wel twee gulden (een piek per persoon), maar dan kon je wel anderhalf uur lang co-op spelen. die tijden komen nooit meer terug. Alhoewel, Final Fight is onlangs verschenen in een Capcom Classics compilatie voor de Xbox. Heb ‘m in een ruk uitgespeeld. Was eigenlijk best wel een afknapper. In gedachten was vroeger altijd alles veul mooierder…. :)

Laat een reactie achter