Nee, sorry, ik wil niet. Ik heb hoofdpijn.

Samuel Hubner Casado, 26 augustus

Het afgelopen weekend heb ik maar één game gespeeld. Eén. Spore Creatures op de DS, welteverstaan, al had ‘t spel in kwestie niks te maken met het feit dat ik verder geen enkele videogame heb aangeraakt. Maar goed, normaal speel ik er echt op z’n minst twee of drie. What gives?

Naast het opruimen van mijn zooi, het doen van het huishouden, uitslapen, achter de dames aanzitten en (als dat laatste niet lukt) mezelf klem zuipen, bestaat een normaal weekend meestal ook uit het spelen van een paar games. Meestal een handheldgame om het openbaar vervoer draaglijker te maken, een online consolegame om mezelf te bewijzen dat ik ‘het nog kan’, en een andere titel omdat er een recensie geschreven moet worden.

Niet vorig weekend.

Vorig weekend heb ik enkel Spore Creatures gespeeld op m’n trouwe, zwarte DS Lite. Omdat de treinritten Amsterdam-Heemskerk zo leuker werden én omdat ik Jesse een stuk had beloofd over ‘t koddige spel. En dat was ‘t. Geen Brawl. Geen SoulCalibur IV. Geen Ninja Gaiden II. Gewoon verder niks. Had er niet zoveel zin in.

Ik maak me geen zorgen om mijn liefde voor ‘t medium (voornamelijk omdat ik gisteren online weer met veel plezier een zooi whoop-ass heb uitgedeeld met SoulCalibur IV, dat wil je niet weten) maar ik voelde me achteraf wel schuldig. Alsof ik m’n gamesdieet streng moest blijven volgen, want anders…!

En toen vertelde m’n vijf jaar jongere broertje me dat hij al een maand geen game meer had aangeraakt. ‘Zin in games’ komt en gaat, aldus die krullenbol. En daar heeft ‘ie natuurlijk helemaal gelijk in. Ik ga zo dan ook even Burnout 2 spelen; ik heb al een hele tijd geen leuke racegame meer gespeeld. Echt gespeeld. Heb daar nou dus wel zin in. Tot volgende week!

Laat een reactie achter