De mores van scores, deel 2

Samuel Hubner Casado, 1 oktober

Nee, zelf kijk ik nooit op GameRankings. Niet omdat ik me daar te goed voor voel, maar omdat ik gewoon niet hoef te weten wat de rest van de wereld vind van een game die ik ook heb gespeeld. Ik weet wat ík tof of klote vond aan een bepaalde titel, en dat is voor mij voldoende.

Soms ontkom ik echter niet aan de meningen en beoordelingen van collega’s, aangezien ik af en toe toch graag bepaalde gamesites bezoek. Neem bijvoorbeeld EuroGamer. Toffe site. Veel content, goede updates en leuk geschreven artikelen waar mijn Engelse vocabulaire ook nog wat aan heeft. Oh, en ik ben het ook zo goed als altijd met ze eens over de games die ik zelf ook heb behandeld.

Met uitzondering van de Blob dan.

Begrijp me niet verkeerd, ik gun een videogame dat zijn wortels in ons kikkerlandje heeft al het succes van de wereld, maar zelf vond ik er weinig aan. Het concept van een simpel platformspelletje waarbij kleur gebruikt moet worden om grauwe gebieden nieuw leven in te blazen, klonk heel leuk (en ik ben normaal ook dol op kleurige, happy happy joy joy-shit) maar zelf vermaakte ik me er niet heel veel mee. Daarvoor was het veel te eentonig; de gimmick verloor na een half uurtje al flink aan kracht.

Ook de frustrerende platform-‘puzzels’ (waarbij ik soms uiterst nauwkeurige sprongen moest maken met een glibberig personage, en dat met behulp van een ietwat dronken camera) maakten mijn speelervaring er niet leuker op. Om over de geforceerde, onnauwkeurige besturing nog maar te zwijgen (springen door de Wii-afstandbediening omhoog te wippen, ugh).

Dus ja, toen Jesse mij vroeg wat mijn mening was over de Blob op basis van die 100 minuten speeltijd, antwoordde ik heel klinisch: “Dit is een typische 7-game. Leuk concept, uiterst degelijke presentatie, ietwat matig uitgewerkt. De gameplay-ervaring is best oppervlakkig waardoor ik er na anderhalf uur spelen echt meer dan genoeg van had, maar daarentegen zal niemand zich echt genaaid voelen met een aankoop.”

En dat was dat. I had spoken. Van de Blob dacht ik, mentaal gezien, af te zijn.

Maar toen las ik de nieuwste Edge. En de review op EuroGamer. Een acht!? Wat?

Ik weet nog steeds niet waarom - waarschijnlijk omdat ik die twee bronnen behoorlijk respecteer - maar ik trok het me erg aan. Games die een acht of hoger scoren, zijn immers speciale games. Games die smeken om gespeeld te worden. Games waar plezier overheerst. Games die memorabel zijn om meerdere redenen. En nou wil ik niet beweren dat ‘zij’ het fout hebben (wie ben ik om hun mening aan te vallen?) maar zelfs Kristan gaf in zijn recensie toe dat de camera en de besturing behoorlijk wat roet in het eten kunnen gooien.

Nou vind ik die twee onderdelen persoonlijk uiterst essentieel voor een frustratieloze, vermakelijke ervaring dat een 8/10 waard is, maar goed, daar zijn de meningen blijkbaar over verdeeld.

Vergeef mijn rant, dames en heren; ik moest het even kwijt. Wellicht zou de wereld inderdaad een betere plek zijn zonder die getalletjes onderaan een recensie.

1. Rob Buitenhuis
   15:48 op 1 oktober, 2008

   
   

   ik kijk zelf eigenlijk weinig naar de cijfertjes, belangrijker vind ik de voor en tegen punten in een recensie en wat voor’n impact dat had op diegene die het speelde. Hoe persoonlijker de benadering van de reviewer is, hoe fijner ik het vind lezen.

2. Rody van der Pols
   17:13 op 1 oktober, 2008

   
   

   Ik ben eerlijk gezegd net zo verbaasd over de hoge scores: speelde het spel ook een uurtje (niet de final build, maar het scheelde niet veel) en had een soortgelijke ervaring. Zeker niet slecht, maar ook geen topper. Gewoon oké, degelijk, maar een beetje gimmicky. Ik denk erover het spel toch nog maar een tweede kans te geven. Tja, ook mij laten die cijfers toch niet volledig onberoerd.

3. John
   18:08 op 1 oktober, 2008

   
   

   Games blijven voor eenieder een unieke ervaring. Iedereen kijkt dus anders tegen games aan. Vandaar dat ik het eerste deel van deze discussie al aangaf dat het veel beter is om zelf die game te spelen (demo of in de beter gamewinkel) zodat je je eigen oordeel kan vormen.

   Veel bladen en website reviewers denken onderhand dat ze god zijn. En dat is ook niet raar eigenlijk als je bedenkt dat het merendeel van de jongere gamers onder ons blind uitgaat van de mening van een reviewer en die mening zelfs ook gaan verspreiden zonder ook maar ! MINUUT de game te hebben gezien en/of gespeeld.

   Iets meer algemeners => Wat je ook onder een review zet, of het nu cijfers zijn een goed / slecht, sterretjes of wat dan ook zijn het blijft altijd een punt van discussie.

Laat een reactie achter