Blazen, blazen en nog eens blazen

Samuel Hubner Casado, 29 oktober

Help. M’n DS Lite begint kuren te vertonen. Normaal zorg ik erg goed voor m’n spulletjes, maar m’n DS heb ik de afgelopen weken gewoon in m’n tas gesmeten. Kon ‘ie wel hebben, dacht ik. Nou, mooi niet dus. De helft van de keren dat ik dat ding nu aandoe, doet ‘ie alsof de cartridge er niet in zit. In principe gewoon een kwestie van even de game er in en er uit ploppen, maar toch. Irritant.

Wat me gister opviel, is dat ik het dan niet kan laten om even in de gleuf te blazen voordat ik het spel in kwestie er weer in douw. Ik weet dat ‘t niet nodig is, maar ik kan het niet laten. Het is een tic die ik heb overgehouden aan mijn langdurige NES-periode. Man, wat had ik een haat-liefde-relatie met dat prachtding, zeg. En ik weet dat ik niet de enige was; een groot deel van mijn toenmalige vriendengroep ging op dezelfde sadomasochistische manier met Nintendo’s eerste echte console om.

Oh, de haat die ik voelde als ik een game in m’n NES deed en ik dat grijze scherm voor de honderdste keer zag flikkeren. Oh, de keren dat ik letterlijk bijna gejankt heb omdat twintig keer blazen niet hielp en de RESET-knop er ook voor spek en bonen leek te zijn. Maar lieve help, niks haalt het bij dat immense, euforische gevoel dat ik ervoer als ik na tig keer blazen opeens een krakkemikkig, 8-bit deuntje hoorde en het titelscherm van de game in kwestie eindelijk zag verschijnen. Dat maakte al dat blazen, al die pijnlijke wangen, meer dan goed.

Grappig ook hoe ik me nog goed kan herinneren dat elke game z’n eigen ‘handleiding’ had. Zo wist ik bijvoorbeeld dat als ik strepen zag in het grijze scherm van Mission: Impossible (een bikkelharde, maar supertoffe top down actiegame, trouwens) dat de RESET-knop dan wél altijd wonderen verrichte. En dat als het grijze scherm bij Teenage Mutant Ninja Turtles niet meer flikkerde, dat ik de NES dan een klap moest geven. Dan deed ‘ie het weer. Bizar. Het zijn herinneringen waar ik nu met liefde aan terugdenk, terwijl ik het vroeger wel kon uitschreeuwen als ik het voor de zoveelste keer moest doorstaan. Ik wisselde soms dan ook een week niet van cartridge om het blazen uit te stellen.

En toen was daar de Super Nintendo. Mijn neef had de pech dat zijn SNES ook af en toe de nodige longinhoud nodig had alvorens het games wilde afspelen, maar met de mijne heb ik nooit problemen gehad. Nee, het is grappig genoeg m’n DS Lite die mij weer laat blazen. Ergens kan ik er wel om lachen.

1. ErikJ
   10:17 op 29 oktober, 2008

   
   

   Haha, TMNT voor de NES! Toffe game was dat. Heb hem ook voor de VC gedownload en elke keer als ik hem start moet ik toch een traantje wegpinken. Nostalgie!

2. Senrii
   15:06 op 29 oktober, 2008

   
   

   TMNT! Mijn eerste spel die ik multiplayer speelde! Wow, daar heb ik echt hele goeie herinneringen aan. Ik had zelf geen NES, maar de ouders van een vriend van mij hadden een NES gekocht voor maar 60 gulden ofzo, en die mocht ook nog op zijn kamer staan. Hij had heel veel spellen, maar de enige spellen die wij speelden als 5 jarigen waren Duck Hunt en TMNT. Echte hardcore gamers op 5 jarige leeftijd x)

3. Harmen
   2:33 op 1 november, 2008

   
   

   HA! Dat brengt nog eens herinneringen terug! Heb zelf eens een keer geprobeert om dat hele blaas gedoe te omzeilen door(ik was vijf mensen) druppels van ijs in de gleuf te laten vallen. Gek genoeg deed het ding het nog steeds.

4. yo
   13:07 op 1 november, 2008

   
   

   dat van dat ijs klopt, maar je moest een klein blokje ijs in de gleuf laten vallen, een beetje bewegen, en dan het blokje ijs weer uit de gleuf laten vallen, zodat al het stof aan het ijs zat.
   meestal deed hij het dan weer een week zonder blazen

Laat een reactie achter