Marcus Fenix had zojuist enkele Locust-snipers een koekje van eigen headshot-deeg gegeven alvorens hij besloot om verder de berg op te rennen. Halverwege de tocht naar boven attendeerde Baird hem op een groep van acht Locust-soldaten dat vele meters onder hen aan het marcheren was. “Anyone need some sniper-practice?”, zei Fenix vervolgens sarcastisch.
Ik drukte op de d-pad en selecteerde de sniper-rifle. Waarschijnlijk had ik de groep Locusts gewoon kunnen negeren, maar het was veel te leuk om ze wel één voor één door hun kop te knallen.
Knal.
“That’s one!”
Knal.
“That’s two.”
Knal.
“That’s three.”
Knal.
“That’s four!”
Knal.
“THAT’S FIVE, MOTHERFUUUCKERS!”
Ik weet niet waarom, maar ik schoot in de lach. Niet omdat het cheesy klonk (de timing en uitspraak waren zo goed als perfect) maar waarschijnlijk juist omdat ik het oprecht tof vond. De sporadische ’shit’ en ‘fuck’ hadden al eerder in Gears of War 2 de revue gepasseerd, maar toch viel deze uiting van agressie veel meer op. En zoals ik al zei, ik vond het prachtig. Ik herhaalde de uitspraak zelfs nog even hardop. Als ik een Amerikaan was geweest, had ik waarschijnlijk ook nog met mijn rechtervuist in de lucht gestompt.
In principe ben ik tegen vloeken (de wereld wordt er immers écht niet beter op) maar soms is een goed geplaatste ‘fuck’ gewoon even lekker. Zo ook in games. Ik hoop echt niet dat er een tijd komt waarin zelfs ’s werelds meest bekende digitale loodgieter zijn “Mamma mia!” zal vervangen met een “Holy shit-ah!”, maar in games waarin je anuslelijke aliens aan gort knalt met een shotgun ten grote van een kleuter, vind ik dat er best wat meer krachttaal gebruikt mag worden. Het past er zo lekker bij.
Dus ja, één van de redenen dat ik nog steeds uitkijk naar Duke Nukem Forever, is dat er tot nu toe niemand in gaming is geweest die zo goed kon schelden als The Duke. “Your face, your ass… what’s the difference?”
Hihi. Stiekem ben ik nog twaalf.

Mega Man 9
Ah, nostalgie! Old school graphics en gameplay, maar wel met superieur leveldesign. Als alle NES-vervolgen zo goed waren geweest, was de Mega Man-reeks misschien niet synoniem geworden met ‘inspiratieloos’. Maar: was ik hier vroeger nou zoveel beter in, of is deze aflevering gewoon stukken pittiger dan z’n voorgangers?
Laat een reactie achter