De grimmige wereld van Call of Duty: World at War

Jesse Moerkerk, 21 november

De ratings van het Pegi zijn er natuurlijk niet voor niets. Ze geven aan of bepaalde games al dan niet geschikt zijn voor jongere spelers. Dit gebeurd op basis van zaken als sex, geweld en stevige taal. Opvallend is dan ook de 18+ rating voor Call of Duty: World at War, terwijl zijn voorganger slechts een 16+ rating meekreeg.

Nou, ik begrijp het wel, want World at War is één van de grimmigste games die ik ooit heb gespeeld. Misschien zelfs de grimmigste. Er zijn natuurlijk vele games met buitensporig geweld, maar zelden werd ik hier door aangegrepen. Alle ophef over Carmageddon heb ik bijvoorbeeld nooit begrepen en het geweld in een game als GTA zie ik met de knipoog die de makers altijd aanhalen.

Meerdere keren heb ik me in World at War ongemakkelijk gevoeld. De openingsscène bereide mij natuurlijk al voor op het ergste en de scènes waarin je midden in het oorlogsgeweld in close combat bent met een Japanse soldaat, voelde ik in mijn nekharen. Het realisme waarmee de verbetenheid van een strijd op leven en dood is neergezet, is verbluffend goed uitgewerkt.

Maar de scènes waarvan ik echt kippenvel kreeg speelde zich af in het Russische deel van het spel. Op één of andere manier heb ik er moeite mee om vluchtende soldaten neer te maaien, of deel te nemen aan executies van weerloze Duitse soldaten op straat.

Ik ben echt geen moraalridder, maar voor het eerst zie ik duidelijk nut van een instantie als Pegi. World at War lijkt me namelijk uitermate ongeschikt voor jonge gamers, zeker als ik -als doorgewinterde shooterfan- al moeite heb met sommige onderdelen.

1. John
   17:15 op 22 november, 2008

   
   

   Gelukkig is er altijd nog het internet en de tv waarop jeugdige mensen beneden de 18 dit soort geweld niet kunnen zien.

   *sarcasm off*

   Kom op zeg, dat alle leeftijden systeem is toch compleet achterhaald? Zolang winkeliers niet kijken naar leeftijd, je familie hebt die het spel voor je kunnen halen en de illegale download praktijken blijven voort duren zal het totaal geen zin hebben allemaal.

   Dit neemt niet weg dat ik het eens ben met de schrijver dat sommige spellen totaal niet bedoeld zijn voor jongere gamers.

2. Sam
   1:28 op 23 november, 2008

   
   

   Natuurlijk heeft zo’n systeem wel nut, niet altijd natuurlijk maar ik ken ouders die hun kinderen geen games laten spelen die niet voor hun leeftijd bedoeld zijn. Voor ouders is dit systeem erg makkelijk, ze kennen niet alle games maar kunnen aan het hoesje al een beetje zien of het geschikt is voor hun kind.

   gelukkig heb ik hier nooit last van gehad!

3. Bart
   16:03 op 24 november, 2008

   
   

   Was je in een emotionele bui Jesse? Ik kan me niet voorstellen dat al dat leven- en hersenloze kanonnenvoer emoties in je oproept die je nog niet bij andere spellen hebt ervaren. De ‘personen’ in Call of Duty zijn niet levendiger dan één quote of schreeuw.

4. Joost Vogel
   17:38 op 24 november, 2008

   
   

   Ik ben het deels met je eens Bart, maar ook deels (ja, logisch) oneens. Als je Call of Duty speelt zoals de makers het voor ogen hebben, is het zeker een intens spel. Maar als je op een gegeven moment voor de vierde keer een checkpoint opnieuw moet doen, ga je vooruit lopen op de scripted events, krijg je ongeloofwaardige reacties van soldaten en dat doet natuurlijk afbreuk aan de sfeer. Meer zal ik er niet over zeggen, in mijn review in de volgende GMR heb ik dit ook aangehaald :)

5. Bart
   0:05 op 26 november, 2008

   
   

   Hmm, zoals je het nu formuleert, klinkt het toch ook wat raar Joost. Je beoordeelt het spel nu in ervaringen die je hebt door meermaals dood te gaan. Als ik in pak ‘m beet Mario ook drie keer doodga door een zelfde tegenstander of in een zelfde stuk level, weet ik daarna ook precies hoe die reageert en kan ik er op inspelen. Dat maakt een spel toch niet perse ongeloofwaardig?

   Of heb je echt uitzonderlijke taferelen meegemaakt?

6. Joost Vogel
   0:37 op 26 november, 2008

   
   

   Ik bedoelde meer te zeggen dat ik een gefrustreerd haastgevoel begin te krijgen als ik drie keer op hetzelfde punt dood ben gegaan. Op zulke momenten ga ik het spel anders spelen: ik ga lopen rushen, ren roekeloos naar voren om maar zo snel mogelijk bij dat volgende checkpoint te zijn en dan krijg je dus wel vreemde reacties van vijandelijke soldaten. Dan wordt het dus inderdaad hersenloos kannonenvoer zoals jij dat zo mooi zegt en is die grimmige sfeer natuurlijk ook allang weg. Ik kan me niet voorstellen dat je dat niet herkent :)

   Maar nogmaals: het is niet de bedoeling dat je het spel zo speelt. Vandaar dat je ‘m misschien beter op de hoogste moeilijkheidsgraad kunt spelen (al raak ik daar persoonlijk helemaal gefrustreerd van).

Laat een reactie achter