Sinds vorige week is er weinig veranderd, de Wii staat non-stop te draaien met Smash Brothers in de gleuf. En het weer is nauwelijks zomers te noemen, wat weer leidt tot meer Smash Brothers. Het enige verschil; ik speel sinds kort op een beamer. Hoe vet is dat! >>>
Vrijdag 27 juni was het dan eindelijk zover: Super Smash Bros. Brawl zat in mijn Wii. Ik haalde mijn gloednieuwe zilveren GameCube controller uit zijn verpakking en begon aan de Adventure Mode. Acht uur later was ik klaar en toen wist ik het, dit spel is briljant en doet absoluut niet onder voor zijn voorganger. >>>
Naast het eervolle beroep van freelance gamejournalist, verdien ik mijn dagelijkse brood met het verkopen van games in de speelgoedwinkel bij mij om de hoek. Bij ons geen hardcore gamers of fanboys. Nee hoor, gewoon klanten die af en toe een spelletje kopen. Het zijn de mensen die de ‘schudden tijdens gebruik’-markt draaiende houden. >>>
Het is zomer… Je hoort weer naar buiten te gaan, want grote titels verschijnen er nauwelijks in dit jaargetij (met uitzondering van de nieuwe Smash Bros. Eindelijk…). Metal Gear gaat aan mij voorbij, gezien het gebrek aan een Playstation 3. Maar buiten zitten is ook maar zozo… Tijd om weer eens wat oudere titels uit de kast te trekken! >>>
Mijn eerste recensie voor de GMR was Obscure II. Ik gaf het een 4.5. Een element dat ik in mijn onervarenheid was vergeten te vermelden en waaraan ik werd herinnerd door Oliver de Neve in de laatste [N]Gamer, was dat de muziek in het spel lang niet zo slecht was. Het was eigenlijk het enige positieve element van het spel. >>>
Als groot 2D-fighter fan droom ik vaak van een eigen arcadekast in huis. Helaas is dit apparaat nagenoeg onbetaalbaar voor een student Journalistiek. Daarom heb ik als alternatief twee converters voor mijn Xbox gekocht zodat ik de arcadesticks of gamepads van de Saturn, Dreamcast en Playstation 2 kan gebruiken. Maar waarom leveren ontwikkelaars zelf geen hardware om optimaal van een game te genieten? >>>
Toen 26 september vorig jaar Halo 3 uitkwam, was ik als een kind zo blij. Ik ging zelfs eerder weg van mijn stage, zonder een woord te zeggen. “Heb je een vroegertje?”, vroeg Jos onwetend. “Nee, ik heb Halo 3”. De eerste maand was het spel geweldig, tot er iets begon te knagen. Heb ik dit spel niet al drie jaar gespeeld? Ja, dat was Halo 2. >>>

Wii Fit
Ondanks mijn blijvende Halo 3 verslaving, denk ik ook aan mijn gezondheid. Het komende half jaar probeer ik zes kilo kwijt te raken en mijn balans van linksachter naar het midden te verschuiven. Mocht dat niet lukken, geven de inspirerende woorden van Fat Joe mij hoop: ‘Now lean back!’