Luchtdrummen. Mooi woord. En ook een tamelijk hilarische activiteit, zo ondervond ik vorige week tijdens een ‘jamsessie’ met Wii Music op het hoofdkwartier van Nintendo Nederland. Maar wees alvast gewaarschuwd: zo eenvoudig als het er tijdens de E3-presentatie uitzag, zo pittig blijkt het in de praktijk. >>>
Momenteel lijd ik aan een verslaving die mijn liefde voor games en poker zelfs overtreft: ik ben wat ze noemen een ‘political junkie’, die ieder mespuntje dat er aan informatie binnendruppelt over de woedende Amerikaanse verkiezingsstrijd met smaak verorbert. En sinds kort kan ik mijn ziekelijke interesse in de strijd tussen Barack Obama en die andere vent combineren met mijn oude vlam, het computerspel. Ik downloadde namelijk The Political Machine 2008 voor m’n pc. >>>
Ik ben verslaafd. Heerlijk: ik heb het zo lang niet kunnen zeggen. Maar eindelijk is het dan weer zover. Een game heeft me volledig opgeslokt en houdt me in zijn macht. Ik wil een potje spelen als ik opsta, ik wil ermee naar bed en ik zou nu liever m’n PS3 aanslingeren dan achter m’n pc zitten en deze tekst schrijven. Wie had ooit durven denken dat ik me nog eens zo zou laten meeslepen door een… EA Sports-game? >>>
Sinds vorige week is er weinig veranderd, de Wii staat non-stop te draaien met Smash Brothers in de gleuf. En het weer is nauwelijks zomers te noemen, wat weer leidt tot meer Smash Brothers. Het enige verschil; ik speel sinds kort op een beamer. Hoe vet is dat! >>>
Vrijdag 27 juni was het dan eindelijk zover: Super Smash Bros. Brawl zat in mijn Wii. Ik haalde mijn gloednieuwe zilveren GameCube controller uit zijn verpakking en begon aan de Adventure Mode. Acht uur later was ik klaar en toen wist ik het, dit spel is briljant en doet absoluut niet onder voor zijn voorganger. >>>
In elk GMR-nummer bespreek ik de drie meest interessante Xbox Arcade-games van de afgelopen periode. Over het algemeen kun je ervan uitgaan dat je weinig mist met de spelletjes die niet besproken worden (met als triest dieptepunt Mad Tracks). Dat geldt ook voor de puzzelgame (ja, ook volgens de Niels-criteria) Buku Sudoku. Of toch niet? Bij het spelen van Buku Sudoku bevond ik me in een spagaat. Voor welke recensie ga jij? >>>
Voor sommige games is geen ruimte in GMR. Zo kreeg ik van hoofdredacteur Jesse onlangs 7 Wonders voor de DS en Super Collapse 3 voor de PSP mee. Een week lang speelde ik ze grijs, samen met mijn vrouw. Om vervolgens te horen te krijgen dat het blad al vol zat en ik er geen reviews van hoefde te maken. Dan maar een blogstukje. >>>
Ooit nagedacht over de manier waarop ontwikkelaars ‘het gevoel van snelheid’ in games verwerken? Beantwoord je deze vraag met een volmondig ‘ja’, dan is de kans groot dat je een fanatiek racegamer bent. Leuk, maar daarmee blijft de vraag onbeantwoord. >>>
Kun je ‘m nog herinneren? Shadowrun - en dan bedoel ik niet de klassieke RPG, maar de first-person shooter van een jaar geleden. Ik weet nog dat ik in de recensie overwoog dat het spel zo beperkt was qua spelopties, dat de volle prijs iets teveel gevraagd was. Gelukkig kan dit logje aangrijpen om opnieuw rond te bazuinen dat Shadowrun een budgetprijs wél meer dan waard is! >>>
“Prrrt Prrrt, Prrrt Prrrt”; wat een heerlijk geluid! Dit ene toontje dat uit mijn PS3 komt rollen dompelt mij binnen een microseconde onder in een gelukzalige wolk van genot. Solid Snake, wel een tintje grijs ouder, sluipt weer door mijn beeld en zoekt een rustig plekje op om de oproep van mijn vriend Otacon te beantwoorden. >>>

Wii Fit
Ondanks mijn blijvende Halo 3 verslaving, denk ik ook aan mijn gezondheid. Het komende half jaar probeer ik zes kilo kwijt te raken en mijn balans van linksachter naar het midden te verschuiven. Mocht dat niet lukken, geven de inspirerende woorden van Fat Joe mij hoop: ‘Now lean back!’