We leven in Nederland maar in een paradijsje (zolang het NAP zich rustig houdt). We hebben geen censuur op de cover van Left 4 Dead, en ook Fallout 3 ligt bij ons gewoon in de winkel. Maar af en toe zie je van die dingen, dat je denkt: ‘woonde ik maar ergens anders.’ >>>
Games zijn een redelijk jong medium. Vaak genoeg worden ze over één kam geschoren met andere vormen van entertainment, die eigenlijk niets met games te maken hebben. Zo ook door hoogleraren, die de controller onheus vergelijken met de eenarmige bandiet. >>>
Afgelopen vrijdag was ik op de redactie om de first-person shooter Legendary te spelen. Wat me opviel was de interactiviteit van het spel. Of eigenlijk: het gebrek daaraan. Het spel werd daarom al snel het mikpunt van spot door collega Arjen en mij. En dat terwijl er in het avontuur bloedserieuze gebeurtenissen plaatsvonden. >>>
Nee, dank u, voor mij geen MMO’s. Het leven dát ik heb, wil ik graag behouden. World of Warcraft? Doet me niks. Een gigantische chatbox met een uit de hand gelopen The Lord of the Rings-skin, vind ik ‘t. Ik begrijp dat hele sociale aspect wel, en ik snap als geen ander wat er verslavend is aan het verzamelen van toffe gear, maar neen. Niet voor mij. >>>
Een goede traditie binnen de gamejournalistiek is dat je een spel eerst speelt voordat je er een oordeel over velt. Ik sta op het punt om met die traditie te breken. Ik zal er geen gewoonte van maken, maar desparate times call for desparate measures. En, laten we eerlijk zijn, ik hoef ook geen vork in mijn oog te steken om mezelf ervan te verzekeren dat ik dat geen prettige ervaring vind. Tot zover de beleefdheden, want na de klik laat ik mijn opgekropte woede over Wii Music de vrije loop. >>>
Het noodlot van veel animeseries (net als van veel Hollywood-films) is dat er te pas en te onpas een game van wordt gemaakt. Gelukkig blijft dit bij de meeste films steken op één (meestal slechte) game. Maar van animeseries worden er tientallen gemaakt. De teller staat bij Dragon Ball inmiddels al op ruim zeventig, and counting. >>>
Oké, oké. Sjef, je hebt gelijk, jongen: LittleBigPlanet is de bom-shiznit. Toen de game werd aangekondigd, keek ik er niet eens naar om. Toen die geweldige ‘Powerpoint’-presentatie werd gegeven tijdens de E3, vond ik het ‘best tof’. Maar nu ik gezien heb wat dit spelleke écht voor potentie heeft, is ook bij mij de twijfel weg. Shadow of the Colossus! En een rekenmachine! Do want!
Shock! Horror! Kratos uit God of War is zwart! Althans, dat las ik op PU.nl. Het bleek loos alarm, ontstaan door het feit dat David Jaffe, het brein achter de God of War-reeks, zijn voorkeur uitsprak voor de donkere acteur Djimon Hounsou om de titelrol te vervullen in de God of War-film. Even, heel even, leefden sommigen van ons in de waan dat er een heus zwart game-icoon was opgestaan. Maar waar blijven de échte zwarte gamehelden? >>>
Ik had gedacht na de zomer een saaie gametijd tegemoet te gaan. Ik was allang blij dat ik Halo 3 had herontdekt. ‘Heb ik in elk geval iets te doen tot de games die ik sowieso ga kopen, uitkomen’, was mijn conclusie. Maar opeens heb ik de afgelopen week Bangai-O Spirits, Wario Land: The Shake Dimension en Mega Man 9 gekocht. Was het geen komkommertijd? >>>
Nee, zelf kijk ik nooit op GameRankings. Niet omdat ik me daar te goed voor voel, maar omdat ik gewoon niet hoef te weten wat de rest van de wereld vind van een game die ik ook heb gespeeld. Ik weet wat ík tof of klote vond aan een bepaalde titel, en dat is voor mij voldoende. >>>